Een van de meisjes die door onze Stichting en het kindertehuis in India ondersteund wordt (volgt nu een universitaire opleiding – zie voor meer informatie over haar ook onze Nieuwsbrief van 2025) heeft in december 2025 een presentatie mogen houden voor het Parlement van India.
Zij mocht hierbij haar Universiteit en haar deelstaat vertegenwoordigen.
Omdat wij zo onder de indruk zijn van haar presentatie kan deze hieronder beleefd worden. De kracht die zij hierbij uitstraalt – zowel qua inhoud als de impact van haar presentatie – geven ons nog meer de overtuiging dat alle steun aan deze kansarme kinderen niet alleen meer dan verdiend is, maar ook de optimale voldoening geeft. Wij zijn in ieder geval uitermate trots op haar !
Omdat haar Engels – en zeker het deel in de taal van haar moederland – waarschijnlijk niet gemakkelijk te volgen is, hebben wij de vertaling van haar presentatie weergegeven onder de video
Vertaling presentatie Pheeba
Goedendag vrienden,
Mijn naam is Pfeeba Jacqlin en ik ben de vertegenwoordiger van Acharya Nagarjuna University van Andhra Pradesh. Ik wil beginnen met het vertellen van een verhaal.
Lang geleden was er een man die door India reisde om donaties voor een goed doel te verzamelen. Hij verzamelde donaties van boeren, weduwnaars, kinderen en wie in de gelegenheid was om iets, in welke vorm dan ook, te geven. Op een dag ging hij naar het hof van de Nizam van Hyderabad om te smeken om donaties, terwijl hij het goede doel toelichtte. De Nizam werd woedend en gooide zijn schoen in boosheid naar de man toe. De man pakte de schoen op en ging naar
een veilingmarkt. Deze veiling was geassocieerd met een prominente leider, waarbij de opbrengsten werden gedoneerd aan geselecteerde goede doelen.
De man was niemand minder dan Pandit Madan Mohan Malaviya en zijn goede doel was de Banaras Hindu University. Pandit heeft deze universiteit in 1916 opgericht en deze wordt gekenmerkt door een magnifieke tempel van leren, die eeuwenoude wijsheid en morele waarden combineert met de moderne kennis. Hierdoor was het niet alleen een universiteit, maar ook een revolutionaire bond op basis van pijn, wat gedefinieerd wordt als een strijd voor zelfrespect en in strijd met de koloniale onderdrukking van studenten.
Dames en heren, ik wil jullie een vraag stellen: Kan iemand zichzelf werkelijk ontwikkelen als hij onderdrukt wordt? Nee. Geen wonder dat Pandit Madan Mohan Malaviya een vaderfiguur was voor onze
natie. Geboren op 25 december 1861 in Prayagraj, in een familie die armoede kende, groeide hij uit tot een onverzettelijke kracht in het vechten voor gerechtigheid. Als journalist stelde hij de koloniale onrechtvaardigheid bloot en maakte hij het Indiase volk bewust. Hij gaf de Indiase bevolking een stem en moedigde eenheid en verantwoordelijkheid aan.
Hij geloofde dat onderwijs voor iedereen toegankelijk moest zijn; ook voor meisjes, terwijl dat destijds als een zonde werd gezien. Laten we vandaag om ons heen kijken en zien dat Indische studenten wereldwijde innovaties leiden. Vrouwenkracht en een ontwikkeld India, en zelfs onze driekleur wappert op de maan. Dit is Malaviya ji’s
visie die door de hele natie leeft.
In de centrale hal van het parlement, wil ik één ding zeggen: Malaviya ji heeft ons de weg gewezen. Een natie staat sterk waar karakter voortkomt uit onderwijs.
Mogen wij een India bouwen van kennis, karakter en gelijkheid; het India waarvan hij gedroomd heeft. India eerst, en India voor altijd. Alleen de waarheid overwint.
Lang leve India!